wtorek, 2 sierpnia 2016

Jak to jest być mamą dwójki?

Kiedy urodził się Jakub, pierworodny nasz mężczyzna, mogłam góry przenosić. Pierwszy, Wymarzony. Mieliśmy tyle entuzjazmu! I nawet budzenie się w nocy co godzinę (to żadna hiperbola) mi nie przeszkadzało. Serio. Ale minął miesiąc. Dwa. Trzy. Kolki, to były jakieś hiper mega napromieniowane - kosmiczne! Myślimy: ok, przetrwamy to. I tak trwaliśmy. Miesiąc czwarty, piąty, szósty. Brzuszek co prawda dał sobie spokój, ale usypianie to był dopiero level hard.W końcu jednak musiało to odpuścić skoro zdecydowaliśmy się na drugie :D

Żartuję. Nie odpuściło. Byłam już w ciąży, jak Kuba kończył roczek, a wtedy jeszcze potrafił budzić się w nocy co chwilę, karmiłam go piersią, a przy usypianiu, łóżeczko hulało od ściany do ściany. To było szaleństwo. Jednak tak zdecydowaliśmy. Chcieliśmy mieć tą różnicę wieku około dwóch lat. Po trzech miesiącach oczekiwania w końcu się udało, a do nas powoli dochodziło co też nas teraz czeka. Na pierwszy ogień poszło usypianie. Pozbyliśmy się bujania. Potem odstawienie od piersi - poszło naprawdę gładko. Wtedy spanie we własnym pokoju było już naturalne. Co prawda ząbkowanie nie dawało nam dalej spokojnie spać, ale teraz mogę się pochwalić, że już od dłuższego czasu Kuba nie budzi się wcale lub jeden raz, aby napić się wody.

Powiem Ci szczerze, że pod koniec drugiej ciąży co chwilę nachodziły mnie czarne myśli. Naturalna kolej rzeczy. Mój ciążowy, owładnięty hormonami mózg nie dopuszczał faktu, że po porodzie zmęczenie, wielki brzuch, bezsenność i ociężałość miały zniknąć. Pojęłam to dopiero, gdy urodził się Leo. Część naszej codzienności z samych początków opisałam Ci już w tym Poście - KLIK. O, i jeszcze TU.

Jak jest teraz? Kiedy Jakub skończył niedawno 23 miesiące, a Leon 3? Jak w każdej rodzinie, czy z jednym dzieckiem, dwójką, trójką, czy też szóstką są wzloty i upadki. Lepsze i gorsze dni. Czasem Starszy obudzi się w złym humorze i już wiesz, że to będzie ciężki dzień, innym razem młodszy da popalić. Ale są też chwile, gdy jest tak miło, że aż nie wierzysz :) Jakub z tygodnia na tydzień robi się bardziej wyrozumiały dla młodszego brata, a Leon więcej kontaktuje. O ich więzi powstanie za niedługo odrębny Wpis.

Poniżej opowiem Ci, co się dzieje w mojej głowie, matki dwójki małych szkrabów, kiedy znajduję czas na pisanie tego Bloga i dlaczego, mimo ciężkich chwil, nie żałuję decyzji, jaką podjęliśmy.

Psychika matki. Jak to z nią jest?

Wspaniale! Już dobrze, dobrze. Wiem, że miało być bez ściemy. Zdradzę Ci pewną rzecz. Z natury jestem spokojna. Ale krzyczący niemowlak tak naprawdę bez większego powodu i dwulatek, który nagle cofnął się rozwojem i krzyczy podobnie, jak jego młodszy brat, tylko tym razem bez NAJMNIEJSZEGO powodu, wyprowadzą z równowagi każdego. Najchętniej chciałoby się zamknąć ich w jednym pokoju i uciec. Matka, to jednak matka. Krzyknie w sufit, szarpnie włosie, to które jeszcze nie wypadło, zagryzie zęby i jakimś cudem ogarnie. Prędzej. Czy później. Częściej to drugie. Czasem (dość często nawet) powie, że ma dość. Że by wyszła, trzasnęła drzwiami. A kiedy rzeczywiście wychodzi samotnie rozpoznasz ją bez problemu! Wzrok rozbiegany, chłonący wszystko, banan na buzi, a nawet i zatańcuje na środku chodnika.

O psychikę trzeba dbać. Ciągłe siedzenie z jednym dzieckiem potrafi sfrustrować, a co dopiero z dwójką (mamo z większą ilością dzieciąt, Ty chyba musisz wyrywać się przynajmniej dwa razy w tygodniu!). Niekiedy wystarczy samotny spacer do spożywczego (jak ja idę sama zaczynam czytać nawet etykiety, by przedłużyć tą błogą chwilę!). Zakupy ubraniowe dają jeszcze większego powera, a kawa z przyjaciółką, to wisienka na torcie. Pamiętaj mamo, dbaj o kobietę jaką jesteś. Gdy ona się zagubi, matka również pójdzie w jej ślady.



Kiedy znajduję czas na Bloga?

Najczęściej podczas drzemki Starszego, kiedy równocześnie z nim śpi Młodszy. I tak. To ostatnio rzadkość. Jeszcze na początku było całkiem spoko, bo Leo non stop spał. Teraz już domaga się większej uwagi i zabawy. Zaczęłam więc pisać w notesie. Rano, gdy Kuba jeszcze śpi, a Leo jest zainteresowany swoimi umilaczami czasu, później kiedy Młodszy śpi, a Starszy zawzięcie rysuje po tablicy, układa puzzle, czy jeździ na autku i zapomina o całym świecie. Tak jest mi się lepiej skupić, zebrać myśli. A potem podczas drzemki obu panów lub gdy R. wraca z pracy wszystko tylko przepisuję. Może wydaje się to bardzo czasochłonne, ale teraz, gdy mamy zepsutego laptopa, jest świetnym rozwiązaniem. Przepisanie wcześniej zebranych myśli ostatecznie zajmuje dużo mniej czasu, niż kiedy miałabym w końcu usiąść w spokoju przy klawiaturze i próbować sobie przypomnieć, co też chciałam Ci powiedzieć.

Dlaczego nie piszę wieczorem, gdy całe całe towarzystwo już śpi? To proste. Jakub potrafi teraz kłaść się o 23. 22, to jego standard (mam nadzieję, że mu się odmieni na jesień), więc kiedy usypia on, padam i ja. A kiedy nie padam, to spędzam ten czas z lubym mym. No, chyba że do tego momentu on sam już nie kontaktuje :D


Dlaczego nie żałuję?

Decyzja o drugim dziecku, zanim pierwsze skończy roczek może się wydawać szalona. I jest! Szczególnie podczas ciąży i w pierwszych miesiącach życia młodszego dziecka. To nie jest tak, że od razu są fajerwerki, pełno miłości, radości i zgodności. Na początku jest ciężko. Decyzja ta zaczyna obfitować dopiero później, gdy młodsze jest na tyle już umiejętne, by bawić się ze starszym. Na początku widać różnicę wieku, ale z czasem ona się zaciera. Wierzę, że i u nas tak będzie. Czego nie mogę się doczekać. Już teraz Kuba śmieje się jak wariat, gdy latam za nim i udaję, że Leo odkopuje mu piłkę. Co dopiero będzie, gdy rzeczywiście będzie potrafił już biegać i razem będą latać po boisku. Albo, kiedy już nastoletni będą trzymać braterską sztamę. Dla tych chwil w przyszłości warto poświęcić swój spokój, swoją sielską codzienność. Bo nie będzie gorzej. Teraz będzie już tylko lepiej.

Jeśli jeszcze coś Cię ciekawi, to pytaj śmiało! Odpowiem najszybciej, jak się da.

14 komentarzy:

  1. Jesteś naprawdę dzielna i nie wiem skąd czerpiesz tyle sił... I jak tak czytam Twoje wpisy to coraz częściej pozwalam sobie na snucie planów odnośnie rodzeństwa dla Mikiego ;-) na razie tak tylko po cichu ;-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Od snucia planów się zaczyna ;) powodzenia!

      Usuń
  2. My zdecydowaliśmy się na drugie dziecko jak Starszy skończył 4 lata. Uznalismy,że później różnica wieku będzie już za duża, więc albo teraz , albo nigdy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. My braliśmy pod uwagę też fakt, że jednak może nie wyjść za pierwszym podejściem, a i ciąża swoje trwa ;)

      Usuń
  3. U nas mala roznica wieku wypadla wlasciwie niechcacy. Skoro z Bi zajelo mi 3 lata, zeby zajsc w ciaze, to kto by przypuszczal, ze z Nikiem zajde w drugim cyklu, no kto?! :D
    Bi ma 5 lat, a Nik 3 i 7 miesiecy i powiem Ci, ze nadal ta roznice widac. Intelektualnie nie tak bardzo, bo Mlodszy jest bardzo bystry jak na swoj wiek, ale fizycznie juz tak. Bi jest o glowe wyzsza, szybsza i duzo silniejsza. Jest tez stety-niestety ambitna, zawsze chce byc pierwsza i brutalnie wykorzystuje przewage. Natomiast Nik we wlasnych oczach jest jej bratem - blizniakiem i nie moze przezyc, ze ciagle przegrywa. Tak, ostatnio nasza rodzinna zmora stala sie rywalizacja... ;)
    Nie trace jednak nadziei, ze pewnego, pieknego dnia stana sie najlepszymi kumplami. Beda przez wiekszosc czasu w tych samych szkolach, wiec licze, ze beda sie wspierac, a w razie czego Nik obroni Bi przed lobuzami. Albo ona jego, patrzac na ich charaktery, hem hem... :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja mam brata 19 miesięcy młodszego i najświetniej zaczęliśmy się dogadywać w wieku licealnym :D wierzę jednak, ze bracia wcześniej znajdą więź porozumienia ;) wytrwałości dla nas!

      Usuń
  4. Wspaniała z Was rodzinka :) Na pewno za kilka lat ten cały trud się Wam opłaci.

    OdpowiedzUsuń
  5. Zazdroszczę odwagi i podziwiam, bo mimo że wierzę że musi być naprawdę ciężko Ty na zdjęciach wyglądasz na naprawdę szczęśliwą kobietę (a cóż dopiero mamę).
    Byle do przodu, gdzie faktycznie może być tylko lepiej :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Na pewno jest ciężko ale ze zdjęć widać, że jesteś szczęsliwą kobietą :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Wiesz, dla mnie jesteś bohaterką, bo wiem dobrze co przeżywałas przy początkach z Jakubkiem ;) a mimo to zdecydowalas się na drugie. Ja też zawsze marzyłem by różnica wieku między moimi dziećmi nie była większa niż 3lata, ale to oznaczałoby że właśnie powinnam zachodzić w ciążę a bynajmniej nie jestem na to gotowa. Przecież dopiero co zaczyna być łatwiej;) wiem, że kiedyś będę żałował dlatego już teraz zazdroszczę Wam odwagi :) buziaki :*

    OdpowiedzUsuń
  8. Dobrze, ze My kobiety szybko asymilujemy sie w trudnych warunkach ;)

    Zawsze z biegiem czasu jest tylko lepiej ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. Super zdanie: "Ciągłe siedzenie z jednym dzieckiem potrafi sfrustrować, a co dopiero z dwójką (mamo z większą ilością dzieciąt, Ty chyba musisz wyrywać się przynajmniej dwa razy w tygodniu!). " Ja jestem mamą 3 synków, nie pracuję zawodowo i rzadko mam nawet możliwość samej wyjść do sklepu - zawsze przynajmniej najmłodszego muszę zabierać ze sobą. Aczkolwiek, jak już gdzieś sama wyjdę to czuję się jakbym czegoś zapomniała, jakby brak mi czegoś..... jest mi dziwnie, nie mam kogo pilnować! Ale jest też fajnie. Najfajniej wtedy, kiedy mogę sama wyjść do kumpeli na kawkę i ploty - ale to zdarza się mega rzadko! Ale lepsze hyc niż nic :) Fajnie miec dzieci z małą różnicą wieku, fakt, że z początku sie nie dogadują, ale potem jest lepiej - ale i drą koty ze sobą :) Wszystko jest do przejścia :) Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  10. Ech, jakbym czytała swoją historię... te same odczucia, te same przeżycia i dzieci w tym samym wieku, z tą samą różnicą wieku :-) Pozdrawiam mamę dwójki Maluchów:-) Dobrze wiem, jak wygląda nasza codzienność :-)

    OdpowiedzUsuń